Zelfcompassie

5 maart 2018

Een vaak vergeten onderdeel van het ontwaken is zelfcompassie.

In deze blog deel ik in 2 fasen het belang van zelfcompassie. In het algemeen en in het bijzonder voor ontwakende mensen.

Fase 1: Van moeten naar mogen

We ‘moeten’ zoveel van onszelf: Goed presteren op het werk, thuis de boel onder controle hebben.

Een goede vriend of vriendin zijn, een afgetraind lichaam hebben (of in elk geval de illusie hooghouden dat die er ooit gaat komen).

Gezellige weekenden hebben en topvakanties met ons gezin, met familie, met vrienden.

Het leven heeft tenslotte een deadline nietwaar?

En wat nou als het jouwe mislukt blijkt aan het einde van de rit?

Dat je het niet gehaald hebt? Dat je middelmatig bleek te zijn?

Voor heel veel mensen een nachtmerrie…

En als je dan ontwaakt in het nieuwe bewustzijn…

Als je spiritueel begint te ontwikkelen…
Dan komt er nog zoveel bij…

Dan “moet” je ook yoga beoefenen en mediteren.

Dan “moet” je boeken lezen over spiritualiteit.

Dan “moet” je leraren opzoeken en workshops volgen…

Nog meer moeten, nog meer stress, nog meer plannen en regelen om het allemaal voor elkaar te krijgen…

En dan verbaasd zijn dat de drukte in het hoofd niet verstilt… Dat de emotionele uitwassen van woede en angst blijven bestaan…

Dat het nog maar niet lukt in het NU te zijn en te genieten van het moment…

Terwijl de oplossing heel eenvoudig is.
En in het veranderen van een enkel woordje zit:

Van MOETEN naar MOGEN…

Want dan mag je ineens lekker bezig zijn met je carrière.

Dan mag je thuis zo goed mogelijk regelen.

Dan mag je een goede vriend of vriendin zijn.

Dan mag je lekker sporten en bewegen.

En die deadline van het leven? ach die komt vanzelf en niemand weet wanneer…

Dan mag je yoga beoefenen…
Dan mag je mediteren…
Dan mag je spirituele boeken lezen…

Dan mag je leraren bezoeken en workshops volgen…Dan wordt het leven magisch! Het ontwaken een avontuur! Genieten!

Misschien een cliché, maar realiseer je je hoeveel miljard mensen op deze wereld een moord zouden doen voor jouw baan, voor jouw huishouden, voor jouw vrienden en vriendinnen?

En al helemaal voor de tijd die jij hebt om te sporten, te lezen, yoga te beoefenen, boeken te lezen, workshops te volgen en te mediteren.

Hoeveel miljard mensen zijn alleen bezig met OVERleven? Elke dat weer. Dag in, dag uit…

Jij moet niks, jij hoeft niets.

Je mag…

En zelfs dat hoeft niet.


Fase 2: Van angst naar liefde

Ok, zover kun je het plaatsen. Van moeten naar mogen.

Je gaat voortvarend aan de slag en lekker genieten van het zelfrealisatieproces.  Toch?

Want je bent helemaal goed zoals je bent. Toch?

En als het je even een weekje niet lukt te sporten of te mediteren, laat je dat los en pak je het volgende week wel weer op. Toch?

En als je ondanks je beoefening iemand pijn doet, een emotionele uitbarsting hebt naar je kinderen of nalatig bent in je relaties, dan vergeef je het jezelf en begin je gewoon weer opnieuw.
Toch?

Toch?

Voor de meesten van ons geldt dat helaas niet. We pijnigen en straffen onszelf als het niet gaat zoals we voor ogen hebben.

We moeten presteren, we mogen geen  fouten maken.

We zeggen wel dat we fouten mogen maken, tot we ze maken. Dan gaat de zweep erover.

Ook in onze spirituele ontwikkeling zijn we streng voor onszelf…

Waarom?

Omdat we graag goed genoeg willen zijn…

Omdat we ons identificeren met onze prestaties…

Omdat we onbewust graag willen dat anderen ons bewonderen…

Want dat verzekerd ons van de liefde van die ander…

Maar ook omdat we geleerd hebben dat dat is hoe je motiveert. Als je een kind wilt motiveren iets te doen dreig je met straf.

Als een kind over de schreef gaat straf je. Je deelt een pijnprikkel uit.

Mensen zijn pijnvermijdende wezens. Dat zit zo in ons brein geprogrammeerd. Een overlevingsmechanisme.

Als iemand een fout maakt moet hij of zij dat voelen en ervoor boeten.

Maatschappelijke fouten worden met een geldboete of zelfs gevangenisstraf bestraft.

Als iemand faalt moet hij of zij dat voelen. Anders doen ze het zo weer. Anders leren ze niet van hun fouten…

Toch?

En dat zelfde mechanisme gebruik jij bij jezelf. Als jij faalt moet je dat voelen. Anders leer je het nooit.
Toch?

Als je je fouten niet bestraft heb je toch ook geen motivatie iets te veranderen?

Als je je falen niet met duizend negatieve gedachten onder vuur neemt doe je het zo weer en verandert er niets…

Als je niet aan je eigen maatstaf voldoet moet je het voelen, anders kom je er nooit…Toch?

Niet dus…

Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt wat spiritueel leraren altijd al wisten:
Dat mensen die zelfcompassie hebben in moeilijke situaties, of bij falen, juist meer gemotiveerd zijn herhaling te voorkomen.

Zelfcompassie leidt tot een innerlijke drive iets aan je situatie te doen.
Zelfcompassie geeft ruimte aan een diep innerlijk verlangen tot verandering.
Zelfcompassie is de sleutel tot liefdevol ontwaken.

Vanuit liefde, loslaten en laten gebeuren.

Niet vanuit angst, controle en dwang…

Dan heb ik het niet over zelfbeklag of zelfmedelijden.

Maar over werkelijk mededogen met jezelf.

Wat is dan zelfcompassie?

Compassie is het zien in lijden bij iemand en de innerlijke drive hebben daar iets aan te doen.

Niet vanuit moeten of dwang, maar vanuit liefde en mededogen…

Zelfcompassie is mededogen hebben voor je eigen lijden en de innerlijke drive hebben daar iets aan te doen.

Niet vanuit moeten of dwang, maar vanuit begrip en acceptatie…
Dus…

Geef jezelf wat ruimte.

Laat het beeld los waaraan je vind dat je moet voldoen.

Als je beseft dat het leven (en het ontwaakproces in het bijzonder) als een reis is door een gebergte, dan valt het allemaal wel mee.

Een reis met prachtige, zonnige stukken en adembenemende vergezichten. Met schitterende uitzichten en geweldige lessen.

Waarbij je steeds nieuwe reisgenoten tegenkomt en nieuwe ervaringen opdoet.

Maar ook met pijnlijke vallen en dorre stukken. Met hevige regenbuien waar geen einde aan lijkt te komen en stormen die je raken tot op je bot.

Soms verlies je een reisgenoot. Dan weer raak je een deel van je uitrusting kwijt.

Als je het leven ziet als een reis dan besef je dat je los mag laten. Dat je mag genieten van al het mooie wat het leven te bieden heeft.

En dat je mag genieten van de valkuilen waar je in trapt. Van de pijn…

Lessen kunnen heel pijnlijk zijn.
Maar uiteindelijk gaat het leven over leren.

Ook over helen, over delen, over liefhebben.

Maar vooral over leren.
En genieten.

Zelfcompassie is de sleutel tot een leven lang leren en daar van genieten.

Leven vanuit een Groei mindset.

Vanuit het besef dat je het beste doet wat je kunt op ieder moment.

Vanuit het besef dat falen en tegenvallers erbij horen.

Vanuit het besef dat alle mensen falen en pijn hebben en jij ook gewoon een mens bent.

Vanuit het besef dat het niet uitmaakt wat erop je afkomt. Dag alleen telt hoe je er mee omgaat…

Geef jezelf de liefde die je verdient.
Sta jezelf toe fouten te maken.

Leg de lat iets lager, het is ok. Laat je proces zich ontvouwen. Het hoeft niet binnen een jaar allemaal klaar. Tien jaar is ook goed.

Herinner jezelf er steeds weer aan hoe gezegend je bent.

En geniet van het proces.

Stapje voor stapje.

En als je niet kunt genieten?
Is dat ook ok!

Niks moet…

Mijn wijze oma zei altijd:

“Meer dan je best kun je niet doen”.

En dat is nou zelfcompassie.

Niets moet, alles mag. Vanuit liefde…

Magisch leven,
Robert Bridgeman

Deel dit!

5 suggesties bij “Zelfcompassie

  1. Lisette Broekhuizen zegt:

    Right!.
    Die zelfcompassie blijft een dingetje zelfs na het boek 5 x gelezen te hebben en inderdaad het hoeft allemaal niet binnen een jaar….of in mijn geval liefst gisteren. Ooit was ik bang dat ik zal sterven op mijn 50 e. Toen ik hoorde dat de oma waar ik naar vernoemd ben op haar 50 e is verongelukt wist ik dat ik anders mocht gaan leven en nu word ik 80 en ZENNNNN. Thnx for sharing! Mag de blog gedeeld worden op Facebook?
    Namaste 🌼

Een bericht schrijven

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *